ördek

birkaç tornedo sonrası ördek görmek ne güzel geldi. hip hop müziğinin temelinde ördekler olduğunu da öğrendim böylece. kafalarını bir ileri bir geri sallıyorlar gölde ilerlerken. suda balıkları daha iyi görebilmek içinmiş. ben aslında her şeyi müzik için yaptıklarını düşünüyorum. peki ördek balık yiyor mu?

sonra gölde sıra halinde ilerliyorlar. ikinci resimde ise beyaz ördeklerin bir daire oluşturduklarını göreceksiniz. orada "çirkin ördek yavrusu" adlı masalın masal olmadığı ana rastlıyoruz.
ama söz konusu bir kuğu değil. işte hayat da burada devreye giriyor arkadaşlar. o ördek kuğu olamayacaktı zaten. yine de çok karizmatik.

bugünlerde incil okuyorum. incil okuma çabalarım beni görenler tarafından az buçuk hayretlerle karşılanıyor. halbuki demek istiyorum ki "geçen gün harika bir kitaba başladım. adı "incil". isa diye bir adam var. tüm hastalıkları iyileştiriyor ve diyor ki aranızdan iyi olanlarla işim yok, günahkarlar gelsin diyor. hem diyor göksel evimizin krallığını her yere taşıyacağım, hem de diyor ki sağ yanağına vuruldu mu solu çevireceksin. buradan tutunamayanlar'a geçelim. hiç kötülüğe, adaletsizliğe, zulme "onlar zaten hak ettikleri ölçüde ödüllendirileceklerdir" diyerek karşı koymaktan vazgeçtiğiniz, gözlerinizle bile tahammülsüzlüğünüzü ele vermediğiniz bir an oldu mu? incil'de işler ikili işliyor bu işler. bir de şehircek hristyan olmaları gibi bir mevzu var. sosyolojiyi yardıma çağırıyorum yine de anlamıyorum. gaziantep hristyan oldu, konya dayanıyor gibi laflar söz konusu.

sonra diğer bir mevzumuzda bu şehirdeki uyaran fazlaları. sayın dostlar geçen gün vapura bile şu tuvalette "burada fark edilirsiniz, freudian bir kapitalist sıçramayla sıçanının bilinçaltına en iyi burada yerleşirsiniz" tabelaları var ya hani. işte onlardan artık vapurlarda, topağacı yokuşundaki her ağacın ve lambanın üzerinde var. yakında kaldırımları reklam taşlarından yapmalarından korkuyorum. en azından bu reklamları asmadan önce aralarında bir yarışma yapılsa da, birinci olan 1 kilometrekarede en çok insanın yaşadığı yere asılsa, böyle böyle gitse diyorum.

broken english'i izledim. bunu bir işaret kabul edip marianne fatihful'un üç dört beş martta istanbul'a yapacağı ziyaretlerden bir tanesinde kendisini görmeye karar verdim. son dönemdeki konserlerin kulağa hoş gelen indie serisi şeklinde gidiyor olmasından sonra einsturzende ve marianne kış mıymıntısını üzerimizden atacaklar. bu son paragraf tam bir konser yazısına benzedi, içim ekşidi. kendimden tiksindim. öyle.

bunun dışında dün taksim'de buzdan istiklal vardı, parmak uçlarımızı hissetmiyorduk, belediye çocukluğunuza dönmeniz için çalışıyor diyeler. orada da sokakta sağ köşede oturan bir adam vardı. "millet kara batıyor, belediye başkanı evinde uyuyor" diyordu.

kar geldi, çok hoş geldi. yıldız parkı karda daha güzeldi. kır kahvesi denilen yere gidildiğinde görüldü ki o plastik duvarlı bölümde bir de kadir inanır, müjdat gezenli bir film oynuyor, arkadan celine dion titanic çığırıyor. pek karı yaşamak mümkün değil içindeyken, ama salep güzel. ve dışarıda da kızakla kayan kızın kızağını çalmak istedim. bir de yan masada goddard konuşuyorlardı. bir garip hissettim.

son günlükler bunlar oldu. bir miktar gazeteci tadında oldu. ab'nin en iyi gazeteci yarışmasına hazırlanıyorum. sonra hepinizi gıdınızdan bir, yanaanızdan beş öpüyorum.