buraya o kadar çok yazmak istiyorum ki şimdi, hele açıp okuduktan sonra. ama biliyorum ki yazarsam çok kendimle ilgili bir yazı olacak.O yüzden bunu hiç okumadan geçebilirsinz, size hiçbir şey katmayacak, sadece kendimden heber vermiş olacağım. Ben yazmaya başlayınca cümleleri kendimden çok uzaklara gönderemiyorum nedense. Öyküler çıkamıyor benden bu yüzden de, başkalarının hayatlarının hikayelerini anlatamıyorum sadece kendimden bahsedebiliyorum. Şimdi de aklımda bir sürü düşünce bulutu var, bugün ki hava gibi aklımın içi, çok bulutlu, yağışlı. Kaçmak için -neden bilmiyorum- kendimi bir kaosun ortasına bıraktığımı ve sadece sürüklendiğimi hissediyorum.
Sürüklenirken de beynimi durdurmuş gibiyim. Sürüklenmek, devam etmek, edebilmek, tutunmak,bulutlarla boğuşmak ve konuşamamak ve cümlelerin gırtlağına kadar gelip orada kilitlenmesi bugün ki halim. Ve tam şu anda "anlatmayalım ki büyümesin" halini çok büyütmekten konuşamadığımı hissetmeye başladım. Falan filan işte, böyleyim bugün ve ceren sanırım sana çok ihtiyacım var.