çok uzun zaman sonra ben bi film ve peşi sıra gelen bi kitap sonrasında oturdum üzüldüm. marianne faithfull'un oynadığı irina palm ve atwood'un kitabı nam-ı diğer grace.
kitabı kendine benzettiğin noktada daha çok etkilendiğini sanırken aslında çok daha az sarsılıyosun. kendine yakın bulduğunda sanki olan sana oluyo da, bi dönüşü var da, tanıdık yani. ne tezer, ne d. barnes ne aslı erdoğan grace'in etkisini yapmadı.
ya dönemsel, ya diil. bilmiyorum. önemi de yok galba.

"bir hikayenin göbeğindeyseniz, hikaye filan değildir o, bir kargaşadır; karanlıkta bir kükremedir, körlüktür, cam kırıklarıyla tahta kıymıklardan oluşan bir yığındır; hortuma yakalanmış bir eve benzer, yahut belki buzdağları arasına sıkışmış ya da çağlayandan çağlayana sürüklenen bir gemiye, güvertede kimsenin gücü yetmemektedir onu durdurmaya. olursa ancak sonradan bir hikaye olur. kendinize ya da bir başkasına anlatırken."
Nam-ı Diğer Grace - Atwood.